W moim świecie nie ma twardych spółgłosek, miękkich używa się żadko, w sytuacjach wyjątkowych
mój język to plątanina otwartych samogłosek, o których barwie decyduję sama, nie ograniczając jednak ich swobody.
W moim świecie kolory nie są tylko wrażeniem, ale namacalnym cudem, gdyż świecą własnym światłem i nie pochłaniają tego ziemskiego.
W moim świecie radość jest jak czyste powietrze, bez domieszek. Nie jest wywołanym stanem, ale jest oczywistością, która istnieje, bo musi.
W moim świecie nie ma antonimów dla pozytywnych znaczeń, pozytywne terminy mnożą w nieskończoność swoje synonimy.
W moim świecie nieskończoność chodzi w parze z nadzieją.
W moim świecie nadzieja jest moją matką.
W waszym świecie jestem głupia.